«امانت» در لغت ضد خیانت، و به معنای اعتماد نمودن[1] و «ضمان» به معنایِ کفالت و ضامن شدن، و «ودیعه» هر چیزی که به امانت در نزد دیگری سپرده شود، تا این که از آن نگهداری کند.[2]
و در اصطلاح فقهی «امانت» در همان معنای لغوی استعمال شده، ولی در مواردِ فراوانی به معنای ذیل، به کار رفته:
«امانت» دارایی و جنسی که به اذن مالک آن، (یا: به اذن شارع مقدس) در اختیار غیر مالک آن قرار می*گیرد.[3]
بر این اساس، امانت بر دو قسم است: امانتِ مالکی و شرعی.
«ضَمان» در اصطلاح فقهی، عبارتست از: بازگردان...
You do not have permission to view the full content of this article. وارد شده یا نام نویسی شوید